De centrale bevinding in ‘Breaking the chain together‘ van Laurien Meijer (2026) over ouders met PTSS is dat ouders ondanks PTSS hun kind blijven prioriteren en dat traumatherapie voor de ouder ook het kind helpt. Het proefschrift laat zien hoe PTSS de ‘ouderlijke werkvloer’ onder druk zet via hyperarousal en verminderd mentaliserend vermogen, waardoor de metapositie moeilijk in te nemen is. Door PTSS te behandelen, versterk je indirect de buffer ‘goede ouder-ervaring’. Tegelijk bevestigt het onderzoek dat sociale steun cruciaal is en dat behandeling van de ouder zonder aanvullende opvoedcursus al effectief is. Het proefschrift blijft (helaas) sterk gefocust op het kind als uitkomstmaat. De vraag “hoe is het om ouder te zijn terwijl je PTSS hebt?” komt minder expliciet aan bod.
Breaking the chain together
