De Hongaarse fotografe Andi Galdi Vinkó maakte tussen 2016 en 2022 een rauw, eerlijk beeldverslag van het vroege moederschap: zwangere en zogende lichamen, bloed en melk, slapeloze nachten en de Google-zoekopdrachten om twee uur ’s nachts. Geen geromantiseerd moederbeeld zoals dat meestal door mannen werd geschilderd, maar moederschap zoals het is: chaotisch, eenzaam, en tegelijk vol betekenis. Vinkó stelt de vragen die zelden hardop klinken. Wat gebeurt er met ons lichaam, onze vrijheid, onze verlangens, onze carrière? Het is de moeder als mens die hier in beeld komt. ‘I love being a mother. I also loved being an artist.’
Vinkó staat niet op zichzelf. Moederschap gold in de kunstwereld lang als ‘carrièrezelfmoord’ — een onderwerp dat je niet serieus genomen deed worden. Dat verschuift: een groeiende groep kunstenaars gebruikt het moederschap als onderzoeksonderwerp. Echt in plaats van geïdealiseerd. Kunstcriticus Hettie Judah bundelde die beweging in de tentoonstelling Acts of Creation: On Art and Motherhood (2024). Tegelijk is het taboe niet zomaar verdwenen. Het zwangere, postpartum lichaam blijft opvallend afwezig in de grote musea. En waar de moeder langzaam zichtbaar wordt, blijft haar partner vrijwel buiten beeld.